Ελληνικός Τίτλος: Με Λένε Dolemite

Ετος Πρώτης Προβολής: 2019

Είδος Ταινίας:

Ο Rudy Ray Moore, ένας άγνωστος πωλητής σε δισκοπωλείο που μάταια προσπαθεί να εισβάλλει στη βιομηχανία του θεάματος, ανακαλύπτει κάτι που ίσως του επιστρέψει να “θησαυρίσει”.

TI EΧΟΥΜΕ ΕΔΩ

Βασισμένο στην πραγματική ιστορία του “Νονού της Ραπ”, του ανθρώπου που οι ρυθμικές εξιστορήσεις που τoν κατέστησαν λαοφιλή εξελίχθηκαν στο κυρίαρχο μουσικό είδος των ημερών μας, το “Dolemite Is My Name” δε διαφέρει πολύ από τις κοινές, χιλιοειπωμένες ιστορίες εκπλήρωσης του Αμερικανικού Ονείρου. Η ειδοποιός διαφορά που του εξασφαλίζει το καλλιτεχνικό αντίκτυπο που αναζητά είναι η πρωταγωνιστική του φιγούρα, ο Eddie Murphy, ο οποίος ενσαρκώνει τον θρύλο των blaxploitation ταινιών με μπρίο και ασυναγώνιστο κέφι, δίνοντας στην ταινία μια ευχάριστη διάθεση που δεν την εγκαταλείπει ποτέ στα 118 λεπτά της.

Ο πραγματικός Rudy Ray Moore υπήρξε υπόδειγμα αισιοδοξίας και συνεχούς προσπάθειας. Με κάθε νέα ιδέα αναρριπιζόταν η πιθανότητα να κερδίσει τη φήμη που τόσο επιθυμούσε, κάθε πρόταση που κατέθετε σε μουσικούς παραγωγούς τη στήριζε με παροιμιώδη πίστη. Οι ατέλειωτες απορρίψεις και οι προτροπές των φίλων του για παραίτηση και συμβιβασμό με την τραχύτητα της ρουτίνας δεν νέκρωσαν ποτέ την αδάμαστη θέλησή του για ανέλιξη, την οποία εν τέλει πέτυχε χάρη σε έναν…ζητιάνο! Ο Ρίκο, ένας άστεγος της γειτονιάς που εργαζόταν ο Moore συνήθιζε να μιλάει για τον “Dolemite”, μια περσόνα που εκφραζόταν χυδαία και προκλητικά, σκαρώνοντας στιχάκια με ομοιοκαταληξία. Όταν ο Moore διαπίστωσε πως αυτές οι ιστορίες θα μπορούσαν να του χαρίσουν το εισιτήριο για την επιτυχία, τον κάλεσε σπίτι του, τον κέρασε κρασί και του δώρισε μερικά χρήματα, ώστε να καταγράψει τα πάντα!

Αυτή η απίθανη ιστορία αναθάλλεται κινηματογραφικά από το Netflix, δίχως διάθεση για ανάδειξη των κοινωνικών συνθηκών της εποχής. Το blaxpoitation, όρος που δημιουργήθηκε για να εξηγήσει τη μαζική παραγωγή ταινιών που στελεχώνονταν από έγχρωμους και απευθύνονταν σχεδόν αποκλειστικά σε αυτούς, άνθισε τη δεκαετία του’70, παραχωρώντας βήμα σε μια κοινότητα που είχε φιμωθεί με καθαρά ρατσιστικά κριτήρια. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως η επιτυχία των ταινιών συνέβαλε στη σταδιακή ένταξη των μαύρων στις εμπορικές παραγωγές και απελευθέρωσε τα στούντιο από την απαράδεκτη μικροψυχία τους. Αυτή η αδιάντροπη στάση αποκλεισμού είχε τις ρίζες της σε ένα νοσηρό ηθικό κώδικα που είχε άτυπα θεσπιστεί και τα στούντιο μεριμνούσαν για την τήρησή του, ώστε να διαφυλάξουν την εμπορικότητα των έργων τους. Η απρόσμενη επιτυχία φιλμ σαν το “Dolemite” πίεσε για την άρση των διαχωριστικών πολιτικών, βοηθώντας στη μελλοντική επαρκέστερη εκπροσώπηση της κουλτούρας των έγχρωμων συνολικά στο πεδίο των τεχνών.

Παρότι δεδομένα το υπόβαθρο της ιστορίας μένει ανεκμετάλλευτο, η ταινία πετυχαίνει την ανάδειξη ενός ανθρώπου με ακατάβλητη θέληση, διατεθειμένο να υπομείνει κακουχίες, ώστε να υλοποιήσει το όραμά του. Και, ενώ προφανώς σφετερίστηκε το αρχικό υλικό με το οποίο κατέκτησε τις πρώτες του δόξες, κατάφερε να μεγαλουργήσει, αφού απέφυγε τις κακοτοπιές επιδέξια και όρθωσε το ανάστημά του απέναντι σε όσους πρόβαλλαν κάθε είδους επιχειρήματα, προκειμένου να τον μεταπείσουν για το ανώφελο των δράσεών του. Επιπλέον, άξια αναφοράς είναι και η συνεισφορά του στη στήριξη των κοντινών του ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους αποκαρδιώθηκαν με τα υποτιμητικά σχόλια που εκσφενδονίζονταν εναντίον τους και δε θα πείθονταν ποτέ να διακινδυνεύσουν την υστεροφημία τους, αν δεν είχαν ένα άτομο σαν τον Moore να τους εμπνέει με την επιμονή και το αδιάλλακτο του χαρακτήρα του.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Από τον απολαυστικό Eddie Murphy που προσφέρει ένα ξεκαρδιστικό μείγμα γκριματσών και εξωφρενικά πετυχημένων ευφυολογημάτων μέχρι τον Wesley Snipes της ανόητης αλαζονείας και του καταπιεσμένου ερωτισμού, το καστ συνολικά αποτολμά ένα άλμα στη διασκέδαση που αποβαίνει εξαιρετικά ευχάριστο για τον θεατή. Η ανασύσταση της εποχής λογίζεται τέλεια, με τους πολυπληθείς δρόμους με τους ετοιμόλογους περαστικούς, τα κραυγαλέα κουστούμια και την πληθωρική διάλεκτο να προελαύνουν καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, προσφέροντας μια ανυπολόγιστη οπτική πανδαισία.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩ

Την περίοδο του απαραίτητου εγκλεισμού και της διασποράς του πανικού όσον αφορά τον διαβόητο κορωνοϊό, το “Dolemite Is My Name” στέκεται ως ψυχωφελές ελιξίριο, ενάντια στο πένθιμο κλίμα και τη γενικευμένη αποσταθεροποίηση της κοινωνίας που επέφερε η απομόνωση. Η κωμωδία του είναι υπέροχα παρηγορητική και το κλίμα του απέχει από τον αρνητισμό που κατακλύζει τις οθόνες μας τις τελευταίες εβδομάδες. Ταυτόχρονα, ως βιογραφία, τιμά την ιστορικότητα των γεγονότων, δεν κουρδίζει τον ρυθμό με φτηνούς συναισθηματισμούς και δεν κινείται στη σφαίρα του καλλωπισμού της συμπεριφοράς του Moore, ώστε να πυροδοτήσει τη συμπάθεια προς το πρόσωπό του. Και, προφανώς, δικαίως νοείται ως το έργο που διέσωσε τον Murphy από την αφάνεια που είχε περιέλθει, παραδίδοντάς του έναν ρόλο που κανείς δε θα τον απέδιδε με τη δική του κομψή χαριτωμενιά.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

Dolemite Is My Name
ΣΕΝΑΡΙΟ6
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ6
ΜΟΥΣΙΚΗ5.5
ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ7.5
6.3Score
Βαθμολογια Αναγνωστων: (3 Votes)
7.3

POSTER

Poster

TRAILER

 Με Λένε Dolemite
(2019) on IMDb

Ποιος το εγραψε

Δημήτρης Νταβανάς

Όταν ανακάλυψε ένα σκονισμένο αντίτυπο του "Carlito’s Way" αποφάσισε ότι του αρέσει περισσότερο να βλέπει ιστορίες από το να τις ακούει. Διατείνεται ότι σπουδάζει Οικονομικά, αλλά τα παραμελεί συστηματικά. Παρακολουθεί μανιωδώς τέννις και ανατριχιάζει σύγκορμος σε κάθε επαναληπτική προβολή των Δώδεκα Ενόρκων. Για τον ίδιο, ο κινηματογράφος είναι όσα ονειρευόμαστε, αλλά δεν τολμάμε να ομολογήσουμε.

Σχετικες Αναρτησεις