Ελληνικός Τίτλος: Το Πάρτι

Ετος Πρώτης Προβολής: 2017

Είδος Ταινίας:

Σε ένα σπίτι μαζεύονται κάποιοι φίλοι, ώστε να γιορτάσουν ένα ιδιαίτερο γεγονός. Τότε θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται διάφορα πράγματα που θα οδηγήσουν σε μία κωμική σύγκρουση απόψεων, ιδεολογιών και διαφορετικών πεποιθήσεων.

TI EΧΟΥΜΕ ΕΔΩ

Μία ταινία θεατρικά γυρισμένη, τόσο σε χώρο όσο και σε χρόνο, η οποία ασκεί τόνους πολιτικής και κοινωνικής σάτιρας με αρκετά κυνικό τρόπο. Οι χαρακτήρες είναι άλλοι διακριτικοί, άλλοι ωμοί και απότομοι αλλά κυρίως αυτό που διαφέρει είναι το καλογραμμένο σενάριο που τους θεμελιώνει. Τα γυρίσματα δεν διήρκεσαν πολύ και αυτό σίγουρα οφείλεται στο πολύ έμπειρο cast, το οποίο δένει ιδανικά πάνω σε ένα σενάριο που απαιτεί την ταιριαστή αλληλεπίδραση των ηθοποιών, για να αποδοθεί σωστά το κωμικοτραγικό ύφος της ταινίας, μέσα από την άμεση ανταλλαγή από ατάκες.

Η ροή και η ανάπτυξη των χαρακτήρων γίνεται ομαλά και ο θεατής μπαίνει γρήγορα και προσεκτικά στην υπόθεση. Οι συνεχείς διάλογοι δεν κουράζουν, κυρίως γιατί είναι ιδιαίτερα καυστικοί, πράγμα το οποίο συμβάλλει στο να κρατά συνεχώς σε εγρήγορση τον θεατή. Επιπλέον, η ταινία πετυχαίνει, με αξιοπρόσεκτο τρόπο να καλύψει ένα ευρύ φάσμα κριτικής ενάντια σε πολιτικές ιδεολογίες, προκαταλήψεις και κοινωνικά στερεότυπα.

Γενικότερα, η πλοκή της ταινίας εξελίσσεται ομαλά και η απλή δομή της δεν επηρεάζει καθόλου την θέαση ούτε προκαλεί σάστισμα στον θεατή, αν αυτός βέβαια μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό και το περιεχόμενο του διαλόγου. Σίγουρα η σύλληψη της Potter δεν αποτελεί κάτι το ευφάνταστο, ούτε το τρομερό αλλά περιέχει μικρές καινοτόμες πινελιές που προσθέτουν μία ιδιαιτερότητα στην ταινία.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθέτης της ταινίας είναι η Sally Potter γνωστή για τις μέτριες, κυρίως, δουλειές της όπως το The man who cried. Εδώ παρουσιάζει ίσως την καλύτερη της δουλειά ντυμένη σε ασπρόμαυρο χρώμα, ακολουθώντας μία διαβάθμιση ροής από πιο αργή σε πιο γρήγορη που κάνει πιο ήπια την εξιστόρηση των γεγονότων μέσα στην συνολικά μικρή διάρκεια της ταινίας. Το σενάριο απλοϊκά γραμμένο αλλά ιδιαίτερα εύστροφο, καθώς όπως προαναφέρθηκε ασκεί πλήθος κριτικής προς πολλά μέτωπα με ιδιαίτερο κυνισμό.

Σεναριακό αρνητικό η επαφή με τους χαρακτήρες, η βέβαια ίσως να μην επιδιώκεται, καθώς η χρονική διάρκεια δεν μας δίνει την δυνατότητα να έρθουμε σε εσωτερική ‘’επικοινωνία’’ με τους χαρακτήρες , παρά μόνο σε επιφανειακή μέσω των πληροφορίες που μαθαίνουμε για το background του καθενός. Ωστόσο, η ταύτιση με κάποιον χαρακτήρα μπορεί να γίνει μέσα από την κοινή ιδεολογία και τις απόψεις που κάποιος θεατής μπορεί να έχει με κάποιον από τους χαρακτήρες, πράγμα που σε μερικές περιπτώσεις θα είναι ιδιαίτερα κακό, καθώς κάποιοι χαρακτήρες κατακρίνονται σε σημείο εξευτελισμού.

Όσον αφορά τις ερμηνείες ήταν καλές, ικανοποιώντας τις προσδοκίες που υπήρχαν γύρω από την ταινία λόγω του πολύ καλού cast που το απαρτίζουν μεταξύ άλλων οι Bruno Ganz,Timothy Spall, Kristin Thomas και Cillian Murphy. Ένα μικρό παράπονο είναι ότι δεν δίνεται αρκετό εύρος στον Bruno Ganz που παρ’ όλα αυτά είναι απολαυστικός όποτε του δίνεται ‘’χώρος’’.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩ

Επομένως, το The Party είναι μία διακριτική και απλή δομικά ταινία με λίγα εύστροφα σημεία που δεν επιδιώκει κάτι το μεγαλοπρεπές. Η διάρκεια της, ο ρυθμός της και το περιεχόμενο της δεν κουράζουν τον θεατή και το μαύρο, κατά κάποιων τρόπο, χιούμορ της προσφέρει σε αρκετά σημεία ευφορία σε αυτόν που θα το αντιληφθεί (με κορύφωση την τελευταία σκηνή). Επίσης, η δυναμική κριτική που ασκεί μπορούμε να πούμε ότι δίνει και έναν πιο επιμορφωτικό χαρακτήρα. Έτσι , η ταινία περιέχει στοιχεία που θα ικανοποιήσουν απαιτητικούς και μη θεατές, εάν αυτοί μπορούν να συμβαδίσουν με το θέμα της, προσφέροντας τους μία ευχάριστη ώρα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

The Party
ΣΕΝΑΡΙΟ7
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ6
ΜΟΥΣΙΚΗ6
ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ8
6.8Score
Βαθμολογια Αναγνωστων: (4 Votes)
7.5

POSTER

Poster

TRAILER

 The Party
(2017) on IMDb

Ποιος το εγραψε

Δημήτρης Μπαμπούλης

Σπουδάζει στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο κινηματογράφος από την μικρή του ηλικία ήταν μία διέξοδο γι αυτόν και υπάρχουν ενδείξεις ότι του έχει γίνει τελικά εθισμός. Έχει ιδιαίτερη αδυναμία στους Κρίστοφερ Νόλαν και Λάρς Φον Τρίερ, ενώ από ηθοποιούς στον Μάντς Μίκελσεν και στον "ώριμο" Μάθιου Μακόναχι. Ελπίζει κάποτε να καταφέρει να ασχοληθεί επαγγελματικά με την σκηνοθεσία.

Σχετικες Αναρτησεις