Το 2025 μας άφησε χρόνους και θα μείνει στην ιστορία ως μια μέτρια χρονιά ως προς το κινηματογραφικό κομμάτι, κάτι που τείνει να γίνει συνήθεια τα τελευταία χρόνια, με λιγοστές ταινίες να μένουν στη μνήμη, κάνοντας την κοινότητα των κινηματογραφόφιλων να αναφωνεί το -πλεον κλασικό- ‘Καθε πέρυσι και καλύτερα’… Παρόλα αυτά, υπήρξαν κάποιες ταινίες που κατάφεραν να ξεχωρίσουν, τις οποίες και απολαύσαμε μέσα στις φιλόξενες αίθουσες των Cineplexx, του πιο σύχρονου και ενεργού κινηματογράφου της χώρας, την είσοδο του οποίου κοσμούν έργα τέχνης, cosplayers και θρυλικές κινηματογραφικές ατάκες, ενώ οι αιθουσες του, με δεσπόζουσα την ΙΜΑΧ με laser αίθουσα, προσφέρουν άνεση και την πιο ζωντανή κινηματογραφική εμπειρία. Πάμε λοιπόν να κάνουμε μια ανασκόπηση των όσων είδαμε το 2025.
Το Φοινικικό Σχέδιο, του Γουές Άντερσον. Νομίζω ότι ακόμα και για τους πολύ φανατικούς ακολούθους του ιδιαίτερου κινηματογραφικού κόσμου του αμερικανού σκηνοθέτη, η συγκεκριμένη ταινία σύντομα θα ξεχαστεί. Φλύαρο μοντάζ, αμήχανες υπέρ του δέοντος ερμηνείες, σε ένα αδιάφορο στόρυ. Verdict: Παραλίγο να μας πάρει ο ύπνος στα αναπαυτικά καθίσματα, και δεν το συνηθίζουμε… (5/10)
F1: H ταινία, του Τζόζεφ Κοσίνσκι. Την απολαύσαμε στην ΙΜΑΧ των Cineplexx, κάτι που έδωσε ενα 20-30% παραπάνω στην απόλαυση της εμπειρίας. Υπήρξαν στιγμές που αισθανθήκαμε να είμαστε μέσα στο cockpit του μονοθέσιου του Brad Pitt. Αυτό που έλειπε στην ταινία ήταν το συναισθηματικό κέντρο βάρους, δεν μπορέσαμε να ταυτιστούμε με τον πρωταγωνιστή μας (όπως είχαμε ταυτιστεί με τον Bale στο Ford v. Ferrari), παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Pitt, Bardem, κάτι για το οποίο πιστεύω ευθύνεται το επιφανειακό σενάριο. Σίγουρα όμως ανήκει στις καλές ταινίες της χρονιάς. (6,5/10)
Ο Ερασιτέχνης, του Τζείμς Χοζ. Αν υποψιαστώ ότι θα πρέπει να ξαναδώ των Rami Malek σε μια ακόμη ταινία όπου παίζει τον geek που γίνεται rogue, θα τρελαθώ, θα πηδηχτώ απ’το παράθυρο. Νομίζω πως ο αγαπητός Rami έχει πέσει θύμα της περσόνας που υποδύεται με επιτυχία την τελευταία δεκαετία, αλλά θα πρέπει να αλλάξει λίγο ρότα ερμηνευτικά. (5/10)
Κλέφτης από Σπόντα, του Ντάρεν Αρονόφσκι. Γκάι Ρίτσι, βγες από τον Ντάρεν Αρονόφσκι ΤΩΡΑ! Μια ταινία που το σασπένς σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος, κάτι που δεν το συνηθίζει ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης, του οποίου οι ταινίες είναι πιο σκοτεινές, προσωπικές, θεατρικές θα λέγαμε. Εδώ όμως ο Ντάρεν τολμά και μας παραδίδει ένα θρίλερ με ενδιαφέρουσες ερμηνείες σχεδόν από όλους τους συμμετέχοντες (θεούληδες Λιβ Σραϊμπερ και Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο ως Σεφαραδίτες γκάνγκστερ, ενώ και ο τυπάρας Ματ Σμιθ, δίνει ρέστα. Μια ταινία που μας χάρισε σασπένς και γέλιο σε ταιριαστή αρμονία. Σίγουρα στα highlights της χρονιάς. (8/10)
Τρελές Σφαίρες, του Ακίβα Σάφερ. Πολυ κακό για το τίποτα, που θα έλεγε κι ο Σαίξπηρ. Εντάξει, γουστάραμε που βγήκε μια φαρσοκωμωδία στους σινεμάδες, κάτι που είχε να γίνει πάνω από δεκα χρόνια, γουστάραμε που ο Λιαμ Νίσον διακωμώδησε τον εαυτό του μέχρι εκεί που δεν πάει, γουστάραμε και με το ειδύλιο του Λιαμ και της Παμ, αλλά μέχρι εκεί. Δυο-τρια αστεία gangs δεν αρκούν για να σώσουν την ταινία. Λυπάμαι Λίαμ… (3/10)
Μια μάχη μετά την άλλη, του Πολ Τόμας Άντερσον. Ένας Λίο απολαυστικότατος, κρατάει όλη την ταινία πάνω του, κάθε σπάσιμο του προσώπου του ένας ωκεανός ερμηνείας. Από δίπλα του και ο Μπενίσιο να δίνει το απαραίτητο swagger και gravitas που χρειάζεται, ενώ την παράσταση κλέβει ο Σον Πεν, με ίσως τον πιο διασκεδαστικό κακό που έχουμε δει εδώ και χρόνια σε ταινία. Απόλυτος όμως πρωταγωνιστής της ταινίας, η σκηνοθεσία και το σενάριο του Πολ Τόμας Άντερσον. Σίγουρα η ταινία της χρονιάς. Που αν έλειπαν τα τελευταία 15 λεπτά (αυτή η μάστιγα που έχει πλήξει όλους τους μεγάλους auteurs με τις μεγάλες διάρκειες) θα μιλούσαμε για ένα διαχρονικό αριστούργημα, μια ταινία της οποίας οι προβληματισμοί γύρω από το θέμα της ένοπλης επανάστασης, είναι διαχρονικοί και to the point. (9/10)
Mickey 17, του Μπονγκ-Τζουνγκ-Χο. Αγαπημένος σκηνοθέτης, του οποίου τα σενάρια και κατ’επέκταση οι ταινίες, έχουν ένα βασικό ελάττωμα: προσπαθεί πάντα να χωρέσει τρεις ταινίες σε μια. Δεν το απέφυγε ούτε στο οσκαρικο Parasite. Παρόλα αυτα, η ώρα μας στην ΙΜΑΧ πέρασε ευχάριστα, κυρίως χάρη στην ερμηνεία του Ρόμπερτ Πάτινσον, ο οποίος εξελίσεται σε έναν από τους κορυφαίους ηθοποιούς. (6/10)
Sinners, του Ράιαν Κούγκλερ. Καιρό είχαμε να δούμε ταινία με βαμπίρ που να μας αρέσει. Και αυτή εδώ η ταινία μας άρεσε πάρα πολυ. Θες η τρομερή σκηνοθεσία, θες οι μουσικάρες που ακούσαμε καθόλη την διάρκεια (ήταν σαν ενα βιντεο κλιπ διάρκειας δυο ωρών), θες η ατμόσφαιρα της εποχής που αναπαραστήθηκε στην εντέλεια, χάρη στην καλλιτεχνική διεύθυνση και την διεύθυνση φωτογραφίας, θες οι ερμηνείες από όλους ανεξαιρέτως τους ηθοποιούς. Το συγκεκριμένο ταινιάκι μπήκε στην καρδιά μας. Το αγαπήσαμε και πιστεύουμε πως θα παραμείνει κλασικό, και όχι μόνο για τους ανθρώπους του αμερικανικού νότου. Εύγε! (8,5/10)
Tron: Ares, του Γιοακίμ Ρόνινγκ. Προσπαθώντας να ακολουθήσει τα χνάρια του επικού πλέον και πρωτοποριακού για την εποχή του Tron Legacy, η συγκεκριμένη ταινία μπορεί να μην καταφέρνει να φτάσει στα ύψη του προπομπού της, παρόλα αυτά είναι μια διασκεδαστική φουτουριστική ταινία με ωραία μουσική και θεωρούμε ότι άδικα έφαγε τόσο κράξιμο. Εμείς πάντως που την είδαμε σε ΙΜΑΧ την απολαύσαμε. Όχι οτι θα την θυμόμαστε, αλλά το δίωρο μας πέρασε ευχάριστα. (5/10)
Weapons, του Ζακ Κρέγκερ. Το πιο απολαυστικό φιλμάκι τρόμου και αγωνίας για τη χρονιά που μας πέρασε. Κάτι το film score του ίδιου του σκηνοθέτη, κάτι το χαρακτηριστικό τρέξιμο, κάτι η καλή σκηνοθεσία, κάτι η ατμόσφαιρα, αν και συνήθως δεν μου αρέσουν οι ταινίες με τελετές, η συγκεκριμένη νομίζω κατάφερε κάτι το μοναδικό: επανέφερε το είδος της κωμωδίας τρόμου, δηλαδή μιας ταινίας που καταφέρνει να σε κάνει να τρομάξεις και να γελάσεις ισόποσα, χωρίς όμως να σε χαλάσει ότι τα κάνεις ταυτόχρονα! Δεν ξέρω αν βγάζω νόημα, η ταινία πάντως σίγουρα βγάζει! Και είναι άκρως διασκεδαστική! (8/10)
Φυσικά, είδαμε κι άλλες ταινίες στην διάρκεια της χρονιάς, και σίγουρα υπάρχουν και ταινίες που δεν είδαμε και ίσως να άξιζαν να μπουν στην ανασκόπηση μας. Σε κάθε περίπτωση, ελπίζουμε το 2026 να μας φέρει ποιοτικότερες ταινίες. Γιατί για εμάς το σινεμά δεν είναι διασκέδαση, είναι τρόπος ζωής!