Ελληνικός Τίτλος: Bright

Ετος Πρώτης Προβολής: 2017

Είδος Ταινίας:

Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι συνυπάρχουν ειρηνικά με μαγικά πλάσματα, ένας αστυνομικός ανθρώπινης καταγωγής θα κληθεί να συνεργαστεί με έναν συνάδελφό του Όρκ για να βρούν ένα μαγικό ραβδί το οποίο έχει δύναμη, την οποία όλοι θέλουν να αποκτήσουν.

TI EΧΟΥΜΕ ΕΔΩ

Η πιο ακριβή παραγωγή, μέχρι τώρα, του πολυσυζητημένου το τελευταίο διάστημα, στον κινηματογραφικό χώρο, Netflix είναι γεγονός. Πρωταγωνιστής ο θερμός υποστηρικτής του, Will Smith υποδυόμενος τον γνωστό ρόλο του, δηλαδή αυτόν του τέλειου ανθρώπου, του αψεγάδιαστου, του μετριόφρων, του ταπεινού αλλά στην πραγματικότητα τόσο σημαντικού . Όπως καταλαβαίνουμε δεν θα μπορούσε κανείς άλλος να εκπροσωπήσει με καλύτερο τρόπο το ανθρώπινο είδος σε αυτό το συνονθύλευμα διαφόρων blockbuster και σε αυτήν την βεβήλωση μυθικών πλασμάτων που ο Tolkien κάποτε μετέφερε σε εμάς με τα βιβλία του, το οποίο ονομάζεται Bright.

Αρχικά, η ταινία δημιουργεί αυτόν τον μυθικό κόσμο για να εκφράσει ένα, ας πούμε, αντιρατσιστικό μήνυμα αλλά και μία ελάχιστη κοινωνικοοικονομική κριτική που πολλές φορές μέσα στην ταινία μπορεί να σου προκαλέσει γέλιο ο τρόπος με τον οποίο αναδεικνύεται. Ένας λόγος είναι ότι αναπαράγει η ίδια η ταινία κάποια στερεότυπα τα οποία δεν κάνει καμία προσπάθεια να κατακρίνει ο δημιουργός και ένας δεύτερος, η εντελώς επιφανειακή προσέγγιση των δύο θεμάτων σε σημείο που περνάνε σχεδόν απαρατήρητα. Εκτός της αποτυχίας να υποστηρίξει τον αντιρατσιστικό πυρήνα της, η ταινία αποτυγχάνει να προκαλέσει γέλιο, καθώς το χιούμορ της είναι πολλές φορές παιδικό και άλλες φορές στερεοτυπικό (αναφέρει την death metal ως μουσική για όρκ λόγω των κραυγών της).

Επιπλέον, για όσους πιστεύουν ότι θα δουν μία ταινία για παιδιά λόγω του έντονου παραμυθικού στοιχείου και του χιούμορ της, ο σεναριογράφος Max Landis έρχεται να δώσει έναν ‘’ώριμο’’ τόνο σε αυτήν, αραδιάζοντας αμέτρητα παράγωγα της λέξης fuck, πετυχαίνοντας μία κακή απομίμηση του Tarantino, καθώς δεν δημιουργεί σε καμία περίπτωση ούτε τους χαρακτήρες αλλά ούτε και το σύμπαν για να στηρίξει κάτι τέτοιο και επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά την ανωριμότητα με την οποία δημιουργήθηκε η ταινία αλλά και την ‘’έμπνευση’’ του δημιουργού που προήλθε από άλλα παλαιότερα blockbuster και την «επιρροή» από άλλους δημιουργούς.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθέτης της ταινίας o David Ayer του μέτριου αλλά τίμιου Streeet Kings αλλά και του αδιάφορου Fury. Εδώ επιλέγει όπως είναι φυσικό μία γρήγορη ροή, αν και μερικές φορές χτίζει λίγο τους διαλόγους με στατικά πλάνα σχετικά μεγάλης διάρκειας. Σίγουρα ένα μικρό θετικό της ταινίας είναι η κάλυψη της δράσης και η πειστική σκηνοθεσία του Ayer αλλά δεν είναι αρκετή για να καλύψει τα αμέτρητα ψεγάδια της ταινίας.

Το σενάριο επιεικώς απαράδεκτο με ατάκες ξαναφορεμένες οι οποίες κουράζουν, χιούμορ που σε κάνει να σαστίζεις και όπως προαναφέρθηκε πλήθος ‘’αναφορών’’ σε άλλες ταινίες. Όσον αφορά τις ερμηνείες έχουμε τον μέτριο Will Smith, ο οποίος δείχνει να προσπαθεί αλλά σίγουρα δεν καταφέρνει να πείσει με την ερμηνεία του. Δίπλα του ο Joel Edgerton, ο οποίος όποια προσπάθεια καταβάλει κρύβεται πίσω από το κακό μακιγιάζ του όρκ που πραγματικά είναι αδικαιολόγητο για μία τέτοια παραγωγή.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩ

Συνεπώς, το The Bright είναι μία ταινία που επιβεβαιώνει ότι το ακριβό δεν είναι πάντα και καλό όταν από αυτά λείπουν η έμπνευση και η δομή. Τεχνικά, το μόνο που την σώζει είναι η σκηνοθεσία που είναι πειστική για το είδος που καλύπτει αλλά δεν είναι αρκετή για να διαφέρει. Γενικότερα, το μόνο πράγμα που ίσως τραβήξει κάποιον θεατή είναι το ότι η ταινία έχει αρκετές σκηνές, άσκοπης βέβαια, δράσης που σίγουρα δεν χαρακτηρίζονται κακές. Σίγουρα το The Bright δεν προτείνεται σε απαιτητικούς θεατές αλλά και σε ένα μεγάλο μέρος τον μη απαιτητικών θεατών, καθώς έχει άπειρα ψεγάδια που όσο και σαν διασκέδαση να το δεις θα σε ενοχλήσουν.
Υ.Γ. Ναι είμαι «μεταλάς»…

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

Bright
ΣΕΝΑΡΙΟ1
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ5
ΜΟΥΣΙΚΗ2
ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ3
2.8Score
Βαθμολογια Αναγνωστων: (6 Votes)
2.1

POSTER

Poster

TRAILER

 Bright
(2017) on IMDb

Ποιος το εγραψε

Δημήτρης Μπαμπούλης

Σπουδάζει στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο κινηματογράφος από την μικρή του ηλικία ήταν μία διέξοδο γι αυτόν και υπάρχουν ενδείξεις ότι του έχει γίνει τελικά εθισμός. Έχει ιδιαίτερη αδυναμία στους Κρίστοφερ Νόλαν και Λάρς Φον Τρίερ, ενώ από ηθοποιούς στον Μάντς Μίκελσεν και στον "ώριμο" Μάθιου Μακόναχι. Ελπίζει κάποτε να καταφέρει να ασχοληθεί επαγγελματικά με την σκηνοθεσία.

Σχετικες Αναρτησεις